Halo, halo?

Nie pisałem przez jakiś czas, ale mam dobre wytłumaczenie. Nie było mnie! Nawet on-line:)Wybrałem się na krótki, aczkolwiek intensywny wypoczynek. Sam pomysł wyjazdu był jak najbardziej spontaniczny, nieprzemyślany do końca, ale jak się okazało bardzo potrzebny. Pojechałem do…Olsztyna na Olsztyńskie Noce Bluesowe. Ten festiwal był absolutnie wyjątkowy – w tym roku obchodził swoje dwudziestolecie! Zagrał między innymi Dżem, Nocna Zmiana Bluesa, Jan Błędowski, Hard Times i absolutnie wyjątkowy Robert Randolph. Fantastycznie, że do Polski przyjeżdżają muzycy takiego formatu. Zresztą posłuchajcie sami:



Parę dni wśród absolutnie fantastycznych dźwięków I wypocząłem bardziej niż gdybym leżał na plaży. Zrobiłem kilka zdjęć, które następnie przez własne gapiostwo skasowałem. Zachowało się tylko jedno:

To jest tak zwana „mała scena”. Główny koncert odbywał się w Amfiteatrze. Oprócz doskonałej muzyki odnotowałem jedną ciekawą rzecz - nie widziałem ani jednego zataczającego się człowieka. Przyczyny tego faktu upatruję w tym, że alkohol, który można było kupić (tylko piwo) był niemiłosiernie rozrzedzony:) Może jest to patent, który warto wykorzystywać przy imprezach masowych. Jak sądzicie?
W każdym razie, jeśli tak, jak jeszcze jakiś czas temu ja, czujecie się zmęczeni to koniecznie wyjedźcie z miasta na parę dni! Wierzcie mi – warto. Ja teraz czuję się jak nowonarodzony. A może już odpoczywacie w jakiś interesujących zakątkach?
Pozdrawiam
Globus

Jam jest dobry na wszystko

Do mojej sąsiadki przyjechały wnuki. Jak zobaczyły psiaka to się w nim zakochały. Błagały mnie niemal bym pozwolił im zatrzymać go na noc. Wiecie, co to oznaczało? Oczywiście wolny wieczór! Takiej okazji się nie marnuje- poszedłem ze znajomymi na jam session.
Bawiłem się jak zwykle wyśmienicie. Taki koncert to dla mnie potężna dawka energii. Przy okazji spotkałem wiele osób, których nie widziałem od dłuższego czasu. Większość z nich naprawdę miała co opowiadać - temu się urodziło dziecko, tamten się żeni… A ja? Mogłem się pochwalić, że mam psa i bardzo ciekawą pracę. Chociaż tyle
Ten cały jam session był mi potrzebny jak nigdy wcześniej. Jeden z moich klientów nie przedłużył umowy. Niby to nic takiego - w końcu nie pierwszy raz mnie to spotyka, ale jakoś bardzo mnie to zdołowało. To był jeden z tych gości, z którym współpraca układała się rewelacyjnie. Spotykaliśmy się również na niwie prywatnej - od czasu do czasu graliśmy w tenisa i wychodziliśmy na piwo. Niestety dostał propozycję, która bardziej mu pasowała. Nawet nie dało się go przekonać. Z pokerowym uśmiechem powiedział mi, że tej propozycji nic nie przebije. Trochę pokory mi nie zaszkodzi - na pewno. Z drugiej strony ciężko mi się pogodzić z tym, że straciłem klienta, z którym byłem tak blisko. Żadnemu innemu nie poświęciłem tak dużo czasu i żadnego innego nie byłem tak pewien. Prawo Murphiego?
W każdym razie muzyka ukoiła trochę moje smutki i jestem pewien, że następne spotkanie z coachem z Axona zmotywuje mnie do jeszcze większej pracy.
Czasami jest tak, że trzeba po prostu przyjąć to, co przynosi życie i…posłuchać muzyki. Dla każdego z Was, kto czuje się, choć trochę podobnie piosenka ze specjalna dedykację:

Pozdrawiam
Globus

Szukając ukojenia

Ludzie szukają pocieszenia na różne sposoby. Niektórzy sięgają po używki, inni uciekają w pracę. Ja należę do tych pośrodku. Przyznam Wam się szczerze, że od roku walczę z nałogiem nikotynowym. Oczywiście mam pełną świadomość tego, że w niczym mi on tak naprawdę nie pomaga. Po zapaleniu papierosa nie jestem bardziej spokojny, wręcz przeciwnie. Zdaję sobie sprawę z tego, że brak papierosa potęguje moja irytację na ten świat! Paradoksalnie to, co ma mi przynieść uspokojenie, zarazem potęguje niepokój! Czuję się jak niewolnik i zamierzam w przyszłości skończyć z nałogiem. Ciekawy jestem czy Wy macie chociaż trochę podobnie? Czasami nawet jedzenie czekolady może być nałogiem…
Poza tym mam jeszcze pracę i muzykę. Ta pierwsza oczywiście siłą rzeczy generuje napięcia
i konflikty. Często wracając do domu nie mogę się jeszcze uspokoić i raz jeszcze przeżywam i analizuję wszystko to, czego doświadczyłem w pracy. Faktem jednak jest, że nieraz to właśnie praca pomogła mi otrząsnąć się z różnych życiowych perypetii. Zawsze o tym pamiętam.
Swego czasu wspinanie było dla mnie odskocznią od rzeczywistości. Taką czynnością, która dawała mi ogromny power. Niestety przez moje lekceważenie zdrowia na razie nie mogę się wspinać - czeka mnie operacja barku. To nic takiego strasznego - po prostu bagatelizowałem (przez lata) drobne kontuzje i mam tego efekt.
Wiecie, co zawsze poprawia mi nastrój? Nie trudno zgadnąć - muzyka. Naprawdę wierzę, że ma ona silnie terapeutyczne właściwości. Każdy koncert, każda nowa płyta to dla mnie prawdziwe katharsis. Wszelkie złe emocje ze mnie opadają i mogę skupiać się na innych czynnościach. Wiecie, o czym mówię? Dochodzę do wniosku, że człowiek, który ma mętlik w głowie, który ma różne problemy, którym targają skrajne emocje nie może efektywnie pracować. Każda jego wykonywana czynność będzie mniej lub bardziej połowiczna. Zgadzacie się ze mną? Mam dla Was piosenkę, którą ostatnio często słucham.

Pozdrawiam
Globus

W młodości siła!

Wiecie zapewne, że jestem wielkim miłośnikiem wszelkiego rodzaju imprez bluesowych w Krakowie. Nie mogłem więc obojętnie przejść wobec Bluesroad Festival - pierwszego krakowskiego festiwalu zorganizowanego przez grupę studentów. Pomysł godny pochwały! Oczywiście postanowiłem osobiście przekonać się jak impreza będzie przebiegać. Zachęciło mnie do tego też to, że wstęp na wszystkie imprezy jest darmowy.

Na początku zaliczyłem tylko koncert Limbowski Duo. Wrażenie? Generalnie mieszane. Przede wszystkim zabrakło publiczności. Zastanawiam się czy to efekt tego, że mało osób lubi taką muzykę, czy może zabrakło tu dobrego PR… Niemniej ci, którzy przyszli bawili się nieźle - prawie wszyscy. Ujął mnie szczególnie jeden mężczyzna na wózku inwalidzkim, który autentycznie przeżywał to, co się działo na scenie. Widać było radość w jego oczach i zachwyt muzyką. Naprawdę przyjemnie się na niego patrzyło, szczególnie, że był jedną z najbardziej ruchliwych osób na koncercie.
Próbowałem wyciągnąć na festiwal parę osób z pracy, ale bez efektów. Trudno. Nadal mam jednak nadzieję, że impreza zakończy się dużym sukcesem. Nie chodzi tylko o to, że to będzie triumf bluesa. Bardziej ujmują mnie ci młodzi ludzie. Zaczynali praktycznie od zera - nie mieli doświadczenia, ale szczere chęci, wiarę i zapał do nauki. Mogli iść na łatwiznę i zorganizować festiwal techno albo pop - na pewno wiele ludzi by to przyciągnęło.
Zawsze mocno wierzyłem w to, że chcieć to móc. Dlatego ilekroć obserwuję ludzi, którzy mają podobne podejście do życia to mocno trzymam za nich kciuki. Tak jakby chodziło o mnie…
Nie powiem - ciężko wstawało mi się do pracy rano, ale wiecie co? Dostałem na koncercie potężną dawkę energii i optymizmu, więc mam pewność, że było warto.
kiedy festiwal się już skończy uwierzyłem w „Można? Można!!!” To był ogromny sukces, a ludzie bawili się naprawdę świetnie.
Pozdrawiam
Globus
P.S
Był ktoś z was może na festiwalu?

Bluesowy Globus powraca !!!

Nie samą pracą człowiek żyje. Już dawno nie byłem na żadnym koncercie, więc postanowiłem nadrobić zaległości. Nie ma nic bardziej ekscytującego niż spontaniczne zrealizowanie swojej potrzeby! Moją było posłuchanie muzyki w miejscu, które dobrze znam i gdzie czuję się najlepiej

- oczywiście w Harris Piano Jazz Bar. Nie planowałem tego, po prostu znajoma mnie wyciągnęła i o 21 znalazłem się w cudownie dusznej piwnicy jednego z moich ulubionych klubów. W ciągu paru minut moje wszelkie niepokoje, problemy czy sprawy związane z pracą przestały mieć znaczenie. Liczyło się tylko „tu i teraz” . Nie myślałem – czułem! Kurcze, jak mi tego brakowało. Macie tak czasem, że chcielibyście coś zrobić, ale wydaje Wam się, że decydując się na to, zrobicie nierozsądnie? Bo tak naprawdę nic z tego nie będziecie mieć prócz czystej przyjemności? Ja mam tak często - niestety. Jak robię coś, co mi sprawia tylko radość, ale nie jest związane z pracą lub rozwojem osobistym ( co w sumie wychodzi na to samo) to mam wyrzuty sumienia!  Wczoraj jednak tak nie było - i dobrze. Potrzebowałem tego jam session niemal jak Krakowianin świeżego, nieskażonego smogiem powietrza!

W klubie jak zwykle było dużo znajomych, niektórych nie widziałem od dłuższego czasu.  To takie fajne uczucie - wiem, że mało mnie z nimi łączy (niektórzy wiodą życie wiecznych studentów nawet, jeśli przekroczyli 40…), nie spotykam się raczej z nimi po pracy, ale w tej jednej chwili, na ten jeden wieczór jesteśmy zgraną paczką! Spotykamy się w jednym celu, by posłuchać muzyki w najlepszym wydaniu i odetchnąć - od świata, innych ludzi. Jestem pewny, że wtedy czujemy dokładnie to samo!  Muzyka łączy ludzi, pozwala im uwierzyć, że w życiu chodzi tylko o coś więcej niż „latanie” za kasą czy osobami, które nie zawsze są tego warte. 

Może i rano po takim koncercie jestem zmęczony, ale wiecie co?  Fajnie jest być od czasu do czasu zmęczonym nie tylko pracą! Jeśli macie jakieś zainteresowanie lub robicie robić jakieś rzeczy, chociażby byłoby to wchodzenie po drzewach (swoją drogą spotkałem takiego gościa, który postanowił każdego dnia wejść na jakieś drzewo i tak robi, jest dzięki temu szczęśliwy) to kurcze pielęgnujcie to w sobie!   Ja się staram, chociaż nie zawsze jest to łatwe. Jako sprzedawca niejako nawet podświadomie nastawiam się głównie na potrzeby innych ludzi. Próbuję się tego oduczyć, bo jestem pewny, że dbając o własną sferę psychiczną, duchową, staję się też bardziej świadomym człowiekiem, a co za tym idzie specjalistą.

Piosenka na dziś 

To, co - pielęgnujemy nasze małe „wariactwa” czy stajemy się baaardzo dorośli i poważni?

Pozdrawiam

Globus- Blues!

Dawno, dawno temu, kiedy życie miało smak…

Fajnie jest czasami oderwać się od prozy życia. Co prawda ostatnio nie mogę narzekać, bo mam wrażenie, że życie mnie oszczędza, ale… Marzenia są fantastyczne, szczególnie te o idealnym życiu. Moje mają zarówno smak, jak i brzmienie. Posłuchajcie tylko, wtedy lepiej zrozumiecie, o co mi chodzi.



Czy może być coś bardziej doskonałego? Idealna harmonia dźwięków. Kiedy po raz pierwszy słuchałem tego kawałka miałem wrażenie, że właśnie w tym rytmie bije moje serce. Słuchając go czuję się w 100% sobą. Ostatnio miewam z tym problem. Generalnie wszystko gra (wygrana w konkursie bardzo mnie cieszy - serio, serio), ale uświadamiam sobie, że ja zawsze muszę się „szarpać z życiem”. W pracy mi to wcale nie przeszkadza, nawet to lubię (chociaż jak mam kilka nieudanych telefonów z rzędu to mam wątpliwości), ale w życiu osobistym zdecydowanie nie. To jest męczące i powoduje, że człowiek traci pewność siebie. Kiedyś marzyłem, by spotykać się z Rudą. Robiłem wszystko, by zwrócić jej uwagę. Było mi o tyle trudniej, że jestem sporo od niej młodszy, mniej doświadczony i moje doświadczenia zawodowe nie mogły się nawet równać. Wystarczy tylko dodać do tego kompleks chłopaka z małego miasteczka i ma się pełny obraz. Dałem jednak radę. Można śmiało stwierdzić, że stanowimy z Rudą parę (ewentualnie można stwierdzić, że jestem jej „osobą towarzyszącą”). Brakuje w tym jednak harmonii i… smaku. Cały czas mam wrażenie, że uczestniczę w jakiejś rywalizacji. Niby jestem z Rudą, ale Bartek cały czas mi depcze po piętach. Wystarczy tylko, że coś mu lepiej pójdzie w pracy i już Ruda inaczej na niego patrzy. Cały czas martwię się, że Pudel podpisze jakąś „umowę życia” i stracę dziewczynę. To chyba średnie samopoczucie, nie sądzicie?
Na szczęście mam jeszcze marzenia, a w nich moje życie jest idealnie harmonijne.
Pozdrawiam
Globus

A grudzień miesiącem zmian?

Zawsze lubiłem grudzień. Święta Bożego Narodzenia należą do moich ulubionych, mam dosyć sporą rodzinę, więc prezentów pod choinką było u nas od groma. Niestety nie w tym roku. Powód jest prosty - jestem w tym momencie jedyną pracującą osobą w rodzinie. Mógłbym nawet kupić wszystkim prezenty (pracuje to się ma), ale mój ojciec dokładnie
1 grudnia oznajmił mi, żebym nie stresował się świątecznymi wydatkami - po prostu ich nie będzie. Rodzice wyjeżdżają na święta do Stanów (nieoczekiwanie dostali wizję), postanowili odwiedzić schorowaną siostrę mamy - nie widzieli się od kilkunastu lat. Pozostała część klanu wyjątkowo rozjeżdża się po Polsce… wygląda na to, że zostanę na sam na święta. Po prostu świetnie, marzyłem o tym, od kiedy przestałem wierzyć w Świętego Mikołaja. To zresztą też ciekawa historia- miałem wtedy 7 lat i przyszedł do mnie ledwo trzymający się na nogach Mikołaj. Czuć było od niego alkoholem, zachowywał się bardzo dziwnie. Broda krzywo mu wisiała, zamiast dać mi prezent i zadać standardowe pytanie „byłeś grzeczny?”, usiadł
i rozpłakał się. Usłyszałem, że jego życie nie ma sensu i on się zastrzeli. Rodzice byli purpurowi. Szybko uświadomiłem sobie, że Mikołajem jest mój wujek Jerzy. Tuż przed świętami zostawiła go żona, dla młodego studenta architektury. Od tego momentu minął kawał czasu, a wujek do tej pory się nie pozbierał. Żal mi go. Zresztą ciotka na tym całym romansie nie wyszła najlepiej - student znalazł sobie młodszą, a wujek nie chciał przyjąć jej
z powrotem - życie…
No, ale do świąt jeszcze daleko, a ja muszę skupić się na pracy. Na razie każde wstanie z łóżka jest dla mnie wyzwaniem. Zdarzyło mi się jednak "zaliczyć" koncert:) Jak widać mróz i zakaz palenia nie przeszkadza ludziom dobrze się bawić.

Pozdrawiam
Globus