U wielu osób widziałem na blogu komentarze na temat „patriotycznego występu” w polsatowskim programie dla wschodzących gwiazd, które nigdy gwiazdami się nie staną (nie)stety. Nie chcę się już na ten temat rozwodzić, bo został on szeroko omówiony na kilku blogach ( i nie tylko), a moja osobista koleżanka została nawet przez kilka osób na dość popularnym portalu społecznościowym obrażona, za to że nie zgodziła się z totalną nagonką na Panią Elę Zapendowską.
Potem w kolejce pojawiają się komentarze na temat programu Pana Lisa, który gościł Panią Holand, Panią Szczukę, Pana Najsztuba i kilka innych osób i na temat antysemityzmu tak sobie ci Państwo „rozmawiali” i znowu wiele komentarzy, w większości bardzo oburzonych. Oczywiście wracających po raz kolejny do „twórczości” Pana Grossa.
Nie powiem, komentarze czytam z zainteresowaniem i chęcią, bo lubię znać opinie i zdanie innych, a faktycznie w sieci mam na to największe możliwości, bo własnych znajomych mam najczęściej z opiniami na temat polityki i społeczeństwa podobnymi do moich (tak to zazwyczaj bywa). Oczywiście szanuję to, że zdania i opinie mamy różne, ale zastanawia mnie jedno. Dlaczego tak bardzo roztrząsamy fakty, które nie są sprawami kluczowymi tak naprawdę. No bo co tak naprawdę zmienia w naszym życiu chłopak śpiewający „patriotyczną” piosenkę? Dlaczego od kilku lat nadal debatujemy na temat polskiego antysemityzmu, dlaczego irytuje nas to, że ktoś nam się karze samobiczować za Jedwabne, a przecież Żydzi nam tyle złego zrobili i o tym nikt nam nie pozwala mówić? Dlaczego trafiam na komentarze na blogach „Nie kupię już nic co wydaje Znak pomimo tego, że mają kilka ciekawych pozycji” (no i komu tym robisz na złość? ).
Często trafiam na opnie wśród swoich znajomych na temat blogerów i osób wypowiadających się na forach i komentujących różne artykuły, że są strasznie agresywni i sfrustrowani. No i po ostatnich dniach stwierdzam, że faktycznie trochę prawdy w tym jest. Ja o swoich poglądach politycznych jakoś nigdy za bardzo na blogu nie dyskutuję, nie określam się po żadnej konkretniej stronie, bo nie chcę się poprzez politykę (szczególnie tą w Polsce) określać. Nie chcę debatować o sytuacji w Jedwabnem ( nie dlatego, że uważam, że to nie jest ważne), bo nie czuję się na siłach stawiać w ogóle w sytuacji ludzi, którzy podejmowali wtedy takie a nie inne decyzje. Nie uważam, że ktokolwiek z nas, kto wojny nie przeżył ma prawo do oceniania czegokolwiek z tamtego okresu.
Nigdy nie miały dla mnie znaczenia niczyje poglądy polityczne, pochodzenie, stan cywilny i orientacja seksualna (dopóki ktoś mnie nimi nie atakował). Wydaje mi się, że wszystkich w miarę równo traktuję i szanuję. I wiecie co? Jestem z tym naprawdę szczęśliwym człowiekiem, pozbawionym agresji, frustracji i ogólnie wszystkich tych nie do końca miłych emocji. Wiem że część z Was uzna mnie za ignoranta i możliwe, że będzie miał/a w tym trochę racji. Ale nawet jeśli jest we mnie jakaś mała dawka ignorancji, to wolę ją niż agresję. Pozwólmy sobie czasami na małego ignoranta w naszym wnętrzu, bo Polacy mają to do siebie, że wszystko w przestrzeni publicznej biorą tak bardzo na poważnie.
