Foch czy nie foch?

Zalogowałem się dzisiaj wieczorem na facebooku i co widzę u moich znajomych? Że biorą udział w międzynarodowym dniu bez focha. O co w ogóle chodzi? Jaki foch? Jaki dzień bez focha? Wchodzę w wydarzenie sprawdzam i co się okazuje?  Prawie 168.000 osób zamierza wziąć udział w tym wydarzeniu! ale w jaki sposób zamierzają to zrobić? Bo w opisie wydarzenia czytam, że generalnie Polacy to naród smutny, który obraża się na wszystkich o wszystko i że ten dzień ma nam pokazać jak pięknie wyglądałby dzień bez obrażania się dąsów itd. Według osób które zainicjowały wydarzenie ilość ludzi która się do niego dodała świadczy o tym, że Polacy zauważyli już problem. No nie wiem czy 168.000 osób może już świadczyć o ogóle Polaków. No i zwariowałem trochę. Bo to, że generalnie Polacy do pesymistów są raczej zaliczani to wiadome jest mi nie od dzisiaj. Ale od kiedy mamy tendencję do obrażania się ( które teraz fochem się już nazywa)? Tego to jeszcze nie słyszałem. Polacy chyba mają tendencje do jakiegoś wymyślania sobie dodatkowych wad narodowych (jakbyśmy ich za mało mieli). I wychodzi na to, że się jakoś niesamowicie starać musimy, żeby jeden dzień bez obrażania się wytrzymać. Chociaż z drugiej strony jak czasami na scenę polityczną popatrzę to coś  mi się wydaje że z tym obrażaniem się nie jest to jednak bardzo mocno przesadzone.
A w ogóle to dzień bez focha mi się od razu ze związkami skojarzył, bo sformułowanie to bardzo często jest przez moich kumpli używane w związku z ich partnerkami życiowymi, które o wszystko się „fochują” i tak się zastanawiam czy to, że dzień bez focha przypada na 7 marca, czyli w przeddzień Dnia Kobiet to jest na pewno przypadek? Bo wychodzi na to, że jakby to rozpatrywać pod kątem związków, to w sumie jest to swoiste święto mężczyzn, którzy mogą być pewni, że w ten dzień będą mieli święty spokój i ich kobiety obrażać się na nich nie będą:)
Drogie Panie bardzo proszę mnie o szowinizm nie posądzać, moje spostrzeżenia pod tym kątem są totalnie humorystyczne i nie maja absolutnie żadnego drugiego dna, tym bardziej, że jak wiadomo ja partnerki życiowej aktualnie nie posiadam i czasami nawet taką sfochowaną bym wolał mieć niż żadną (ale tylko czasami).  I z okazji jutrzejszego Dnia Kobiet wszystkim Paniom które czasami tutaj do mnie zaglądają składam najlepsze życzenia:))

Walentynki??

Weekend minął jak i poniedziałek pod hasłem walentynek. W sumie to nie rozumiem dlaczego święto to jest tak strasznie przez wszystkich atakowane. I to nie dlatego, że sam żyję w fantastycznym związku pełnym miłości i 14 luty daje mi kolejny powód do tego, żeby ją manifestować. Moje życie uczuciowe poplątane jest i niech wystarczy fakt, że dzisiejszy wieczór spędzam sam. Po prostu chodzi mi o kilka wszędzie stawianych zarzutów (także na wielu blogach co przez weekend zauważyłem).
1. „Święto stworzone tylko i wyłącznie po to, żeby zwiększyć sprzedaż i zysk.” No jak każde w sumie. Nie rozumiem czemu to bardziej napędza komercję niż inne. Dlaczego nikt się nie oburza, że przed wielkanocą wszędzie stoją zajączki i kurczaczki, a każdy powinien mieć w domu zapchaną spiżarnię jak przed atakiem zombi, które uniemożliwią mu wyjście z domu przynajmniej przez miesiąc.
2. „Jestem singlem i nie podoba mi się to, że świętujemy dzień zakochanych.” A ja mam marne relacje rodzinne i nie podoba mi się, że świeta bożego narodzenia muszą być rodzinne, bo jest to dla mnie dołujące i przytłaczające, a wszędzie obecne choinki w hipermarketach przypominają mi o tym jak w lutym serca. Albo w ogóle nie jestem katolikiem i nie rozumiem dlaczego mają oni w taki mocny sposób manifestować swoje święta:/
3. „Po co robić święto zakochanych, jak się ktoś kocha to się kocha na co dzień i nie trzeba mu do tego święta.” Tak? To odpowiedzcie sobie szczerze Ci co w związkach jesteście jak często faktycznie w codziennym biegu udaje Wam się pamiętać o tym, żeby swojej żonie/dziewczynie powiedzieć o tym, że ją kochacie nie mówiąc oczywiście o zabraniu na kolację? Sam wiem, że to takie proste nie jest i zazwyczaj o tym zapominamy.
Te trzy zarzuty chyba najczęściej się pojawiają. I nie chcę żebyście mnie źle zrozumieli, że ja Walentynki do Bożego Narodzenia porównuję i w ogóle totalnymi herezjami tutaj lecę. Bo przecież sami wiecie, że to nie o to mi chodzi. Po prostu przyjmijmy wreszcie po tylu latach (czyli od czasów transformacji akurat w Polskim przypadku), że tak już jest, że wszystkie święta totalnie się zrobiły komercyjne, że zawsze chodzi o to, żeby kasę zarobić, ale tak jak w Boże Narodzenie wiemy, że nie o prezenty chodzi i to kto będzie miał więcej dań na stole, tak walentynki nie muszą być prześciganiem się w tym kto większy bukiet kupi albo bardziej bajeranckie pudełko czekoladek, tylko w tym komu uda się więcej czasu poświęcić swojej ukochanej osobie. I tego wam życzę w ten Walentynowy wieczór, nie kolacji z fajerwerkami w knajpach gdzie rezerwację zrobiliście miesiąc temu, tylko ciepłych pełnych miłości wieczorów spędzonych z tą najważniejszą osobą. Bo jeśli w tym pędzie potrzebujemy czasami powodu, żeby takie wieczór spędzić to niech te walentynki będą nawet co miesiąc. I to pisze ja niezbyt szczęśliwy singiel